Geschriften
Mijn nieuwjaarsbrief aan facebook..
niet te melig geschreven, wel mogelijk melige inhoud. Dit is niet van een bord afgeschreven zoals dat in mijn lagere school gebeurde, dus vergeef me voor schrijffouten of deeteefouten en/of kunstmatige woorden.
Ik heb een ontdekking gedaan, waarvan ik weet dat ik in herhaling val. Geen wensen, jawel, dat je deze tekst leest, ..
nee, zelfs dat niet.
“Beste Facebook vrienden/vriendinnen/volgers/niet volgers/jarigen/niet jarigen/geblokkeerden/gedeblokkeerden/(stalkers eventueel)
Ik heb iets te vertellen over wolken en wijsheid
Er zijn lage wolken, de ‘Nimbostratus bv.: een grijs wolkendek dat zich over de gehele hemel uitstrekt en waaruit onafgebroken neerslag valt. hoogte: onder de 2,4 km. Andere lage wolken zijn: ‘Stratus’, ‘Stratocumulus’ en ‘cumulus’.
Dan zijn er de middelhoge wolken. de ‘Altostratus’ bv.: een egaal grijsachtig wolkentype dat ontstaat op de grens tussen koude en warme lucht, waarbij de warme lucht over de koude lucht schuift als het ware. hoogte: tussen de 1,8 en de 6 km. Andere middelhoge wolken zijn: ‘Altocumulus’ (schapenwollen nee * schapenwollen, nee klote rotfacebookautocorrectie, nee * schapenwolken, ja.)
Vervolgens zijn er wat men noemt de hoge wolken, bv. ‘Cirrus’ of ‘windveren’. Deze wolken lijken heel langzaam te bewegen, maar door de grote hoogte geeft dat een vertekend beeld. In werkelijkheid gaan ze zeer snel, soms ruim 100 km/u. Weerkundigen noemen ze sluierwolken. hoogte: minstens 6 km. andere hoge wolken zijn: ‘Cirrostratus’ en ‘cirrocumulus’.
Daarnaast zijn er wolken met verticale ontwikkeling, zoals de ‘cumulonimbus’. Deze soort wolk kan zeer hoog en dicht zijn en het treedt op bij onweer. Ze kunnen een hoogte van meer dan 15 km hebben.
En dan zijn er de wolken waarvan de wetenschappelijke naam nog niet bestaat. hun triviale naam is ‘roze wolkjes’. Deze zijn het verste van de grond verwijderd. hoogte: niet uit te drukken in km. De eenheid om het uit te drukken dat het dichtst in de buurt komt is graad van ‘waanzin’. Ze zijn horizontaal, noch verticaal. Menig viervoetig aan zwaartekracht onderworpen menslief, waarvan ik denk wel bij te horen meestal, moet wel één of andere capaciteit tot vliegen hebben want deze wolken zijn hen allen bekend. Het is aangenaam vertroeven daar. beduidend warm voor de hoogte en enorm comfortabel. de enige wind dat daar is is opwind. Waar je lijf eindigt en de wolk begint en vieze versa is moeilijk voor te stellen. Het is massaloze kauwgom met oneindige volume. je kauwt erop en het herkauwt je zelf; een zeer vreemd maar krachtig proces weliswaar.
En net zoals bij alle andere soorten wolken, blijken deze wolkjes onderhevig aan de gekende natuurwetten. Toch ben ik daar nooit echt van op de hoogte op die hoogte, want telkens wanneer ik me naar daar begeef slaag ik er in om m’n verstand ergens beneden te vergeten. Ook deze wolken eindigen onvermijdelijk in neerslag en niet zelden gaat dat gepaard met onweer en bliksem. De neerslag varieert in gebleit per vierkante meter. De druppels zijn honingachtig met een melige nasmaak, die verzuurd zijn zodra ze de grond bereiken.
Het verstand (beneden achtergelaten) wacht mij bij mijn val geduldig op zodat het me weer kan verwelkomen, hopend dat ik met m’n voetjes op de grond zal terecht komen en niet met m’n kop tegen die steen waar ik m’n kop al vele keren tegen gestoot heb, die ondertussen begin te eroderen. De steen erodeert, maar de bult op m’n kop groeit in volume. Om met optimisme aan 2017 te beginnen zal ik deze toegenomen volume maar beschouwen als weer al eens extra plaats voor nieuwe wijsheid, eventueel.
mijn beste mensen,
Evert
Ergens in de winter van 2009, na een rit in de Vlaamse Ardennen
---------------------
'De dagen zijn zo vanzelfsprekend dezerdagen, dat de opkikkerende straling van de zon door alles heen gaat; door de oude stenen van oude brouwerijen, door het dak van alle onderdaken, tot in de verste, onderste tegel van de diepste kelder. Als het geen dag zoals gisteren of morgen is, is het de grootste en langste en donkerste en koudste schaduw, die ons allen omhelst. Die noemen wij de nacht.
Het gaat om de pijn tot op elke spierpees, die je als een echte pestkop van je eigen lichaam kweekt door urenlang afziensvocht te spugen, snot te schenken aan de droge weg, wind te snuiven als een wientverslaafde, asfalt te masseren met het strakke rubber van je banden en kasseien te vreten als een uitgehongerde, steenetende draak.
Het leven heeft haar vingers gereikt tot de diepste zenuwhaartjes van dat enorme stelsel van botten, vlees en bloed. Uitpuilende ogen vallen uitgeput terug in je oogkassen, zoals ik me uitgeput op de eerstgeziene stoel begeef. Je snuit gestold bloed op in de plaats van snot, want alle snot ligt op je afgelegd traject, en je neus heeft de kilste lucht van de maand moeten ziften.
Stappen op een vlakke vloer voelt als lopen op de steilste trap. Een hete douche ontdooit alles: je handen, tenen, ogen, haren, en spoelt alle overbodige gedachten en herinneringen weg.
Iets later tafel ik met mijn schepper, mijn vader, in een warmzalig eethuis
Ik ga naar toilet. Boven de urinoir hangt een kussentje aan de muur en daarnaast staat: "Steun je hoofd tegen het kussen en verlos jezelf."
VERSLAG TRIP
Ervaringen 21/09/‘18 (zo objectief mogelijk beschreven met woorden vanuit herinneringen. opmerking: woorden zijn hier vaak beperkend om de psychedelische ervaringen uit te leggen of uit te drukken) — opmerking: Dit is slechts een opsomming van voorbeelden van wat ik ervaarde, en zeker niet alles.
—> aan te vullen met schriftelijke verslaggeving van tripsitters
Aangename, zeer zacht en subtiel ‘tintelende’ gewaarwording in lichaam en vooral ledematen, tot in de vingers of tenen. niet zo hard of scherp als bij ‘slapende’ ledematen. Eerder een zacht, verlichtend en warme gewaarwording. ‘shots’/ golven van iets in lichaam die geluksgevoel/welbehagen geven.
Lichaam en spieren ontspannen; Versterkend gevoel van welbehagen, gelatenheid en vertrouwen/tevredenheid met de mensen rondom. ‘Lachende lichaamsdelen’. In de lach schieten bij het proberen te focussen op een gesprek, onderwerp of object, of bij het zien van vreemde visuele verschijnselen.
gezichten van mensen/aanblik/gelaat/glimlach/ogen apprecieer en bewonder ik meer en zien er meer puur/mooi uit, alsof er een laag of soort masker is verwijderd waardoor ik de volledige schoonheid zie zoals ze is. Er is weinig tot geen angst of sociale akwardness bij het kijken in iemands ogen of het kijken naar iemands gezicht, omdat het zo verwonderlijk en mooi is om naar te kijken (waardoor ik spontaan moet glimlachen, ook door het aanhoudende, gelukzalige gevoel), en de focus van het kijken is verankerd. Terwijl alle zintuiglijke waarnemingen op de moment scherper en helderder worden, wordt ook de kracht om te focussen op één element groter, zonder dat alle andere details in de omgeving me uit de focus brengen.
Gezichten van mensen zie ik niet dubbel, maar wisselend wazig (niet als in: onscherp, meer meer als in: met een soort lichtelijke ‘gloed’) en scherp; soms wazig/scherp van ver, soms wazig/scherp van dichtbij.
Vingers lijken soms te verlengen of voelen groter of volumineuzer aan dan ze zijn, net zoals tong, tanden en gebit, zonder dat het onaangenaam is.. integendeel. (de gehele oppervlakte van de tong of het gebit voel ik weer meer, alsof het uit een lange verdoving terug voelbaar wordt)
zeer langzaam bewegende ‘golven’/golf-achtige bewegingen gaan door lichaam, waardoor het lijkt alsof ik evenwicht verlies, maar ik blijf gewoon statisch staan en val niet om, tenzij ik zelf kies om de geïnterpreteerde beweging te volgen. soms ook gevoel alsof lichaam kantelt of de grond waarop ik sta kantelt.
Bij het in beweging komen zelf (door te wandelen of te fietsen), lijkt de directe omgeving op de grond naast/onder me voorbij te stromen als een rivier van vaste materie’ —> alles dat dichter is sneller, en alles dat verder weg is trager, alsof het een vloeibare substantie is waardoor ik heen beweeg. Tijdens het bewegen ervaar ik ook meer de beweging van de grond of omgeving t.o.v. mezelf
Bij zitten op houten plallet -> pallet lijkt niet meer vast of massief te zijn en ‘golft’ ook, waardoor drukverdeling op m’n zitvlak constant verandert. bij vijver met waterringen die naar de kant/kaai bewegen -> terras bij kade/oever waarop we staan lijkt weg te varen, weg van de kant/kaai.
Bij het focussen of lang kijken naar welke structuur of aanzicht dan ook gebeuren de volgende dingen:
bij chaotisch geheel: vorming van harmonieus, structureel, bewegend geheel waarbij symmetrie, fractale elementen en een verrijking/vermenging van kleuren en over elkaar liggende, transparante lagen van tekeningen of patronen/herhalingen van bestaande vormen zich manifesteren
wolken zijn ‘massiever’ en volumineuzer en in de vorm worden deelvormen herhaald in een spiraalvormige trend (fractaal)
vaste texturen of structuren worden meer vloeibaar/vloeiend en ‘plastischer’
Hoe langer ik kijk en focus op een punt of uitzicht, hoe meer m’n focus ook naar binnen/lichamelijke gewaarwording gaat tegelijkertijd (waardoor ik vaak in de lach schiet vanwege het gelukzalig gevoel binnenin) en hoe meer ik verankerd/‘hooked’ geraak aan wat ik aanschouw. De visuele veranderingen en manifestaties zijn zo uniek en speciaal, dat ik er kan naar blijven kijken. Objecten die op die moment dichter bij me zijn en zich meer in de ooghoeken bevinden, lijken soms naar me toe te komen of dreigend te zijn, maar ik ben nooit echt bang.
Ik zie sneller gezichten in bomen of andere natuurlijke dingen
Schorsstructuur wordt levendig en dynamisch
Kleine details, objectjes of vormpjes zoals bv. blaadjes aan de bomen, eikels of kiezeltjes op de grond e.d. worden meer scherp /‘opgelicht’ of helderder als het ware, waardoor ze veel meer ‘afsteken’ op de achtergrond.
Oppervlakten (bv. grond) wordt in meerdere lagen gezien -> overlappende lagen met een verscheidenheid aan kleur, tekeningsoort, structuur en transparantie (zie schetsen)
Er vormt symmetrie bij het bekijken van een niet symmetrisch panoramisch zicht van bomen naast en door elkaar, na een tijdje. -> Er wordt ook eenheid in chaos gecreëerd/ m.a.w.: bv. kruin-delen die op en neer bewegen door de wind herhalen zich doorheen heel het panoramisch zicht (incluis de bewegingen, die soms dans-achtig worden), waardoor een soort ordelijk patroon ontstaat met een kleurenpallet (gelijkmatig verdeelde kleuren) ontstaan, rijker dan ordelijker dan wat ik normaal zie.
Zandbakken/zandvlaktes worden als het ware ‘planetaire’ oppervlakten. (Mars/Maan/Jupiter-achtig). Het lijkt alsof ik van zeer hoog in de atmosfeer neerkijk op de oppervlaktetextuur van Jupiter en de stormen/wolkenstromingen erop (en dan in grijstinten i.p.v. kleur).
Maan: —> Wanneer ik naar de maan kijk zie ik spontaan een gezicht erin. Rondom de contour van de Maan zie ik andere contouren van verschillende kleuren, die samen een cirkelvormige regenboog vormen. Er zijn ook meerdere lichtstralen die vertrekken vanuit de maan.
Wanneer ik vanop afstand in de duisternis naar de verlichte zwembadzaal (achter glas) kijk, zie ik alles daarbinnen extra helder, scherp kleurrijk, met een soort glans/gloed rondom alle objecten en mensen. Het ziet eruit als graphics van een hyperrealistische video-game. De bewegingen van de mensen lijken trager (slow motion).
2D figuren die op 2D foto’s staan steken er soms uit als 3D figuren (reliëf).
Bij sluiten van ogen: Focus op innerlijke, lichamelijke sensatie (welbehagen). Op netvlies achter oogleden (of wat het ook is dat je dan normaal ziet), zie je normaal een snel veranderend, chaotisch geheel van lichte, z/w of gekleurde spikkels of vlekken. Nu zie ik ononderbroken spontaan vormende, zeer sterk afgelijnde, dynamische, kleurrijke (veel kleurrijker dan de visuals in de externe wereld), gedetailleerde patronen of animaties. ze zijn soms kaleidoscoop-achtig, soms illustratief en cartoonish (zie schets voor vb.) (eens ook dansende insecten en een spiraal van Minions of iets dat er op lijkt). -> Ze veranderen voortdurend en snel, waardoor beschrijving tijdens het ervaren moeilijk is en ik altijd achter sta met woorden.. Ze lijken voortdurend te veranderen als een stromend iets vanuit het onderbewuste..
Bewoonde wereld: Rasters van lijnen bij vloertegels/betondallen en schaduwvlekken erop liggen meer als onafhankelijke, ’apparte’ lagen op elkaar, onafhankelijk bewegend t.o.v. elkaar. lijnperspectieven worden vervormd waardoor sommige vlakken naar beneden lijken af te hellen terwijl ze vlak zijn.
- Bij het kijken naar verkeerslicht met rood mannetje en dan wegkijken, blijft het mannetje een halve minuut of langer zichtbaar op m’n netvlies, in het center van m’n blikveld.
Tijdsbesef is anders: alles lijkt langer te duren. Belevingen zijn intenser, waardoor tijd lichtjes (subtiel) trager lijkt te lopen.
1 paniekmomentje: misselijkheid en gevoel van flauwvallen of het terug beginnen voelen van ledematen na verdoving deed me even op de grond gaan zitten, maar was van korte duur en verdween wanneer ik terug in de verte naar 1 punt keek.
zeer scherpe en verankerde focus op zintuiglijke en lichamelijke sensaties, waardoor alledaags rationeel of voortdurend denken, redeneren of zich zorgen maken op achtergrond komt of verdwijnt, zonder dat ze onmogelijk worden.
Vraagstelling: ander niveau van bewustzijn? aandacht en perceptie wordt dieper of breder op het spectrum tussen externe, zintuiglijke waarnemingen en diepere, onderbewuste waarnemingen? De innerlijke, onderbewuste bemeving is meer verbonden met de uiterlijke perceptie en waarneming?
- vergelijking met dromen of lucide dromen: Ervaringen zijn heel anders dan in de meeste dromen. Ze doen meer denken aan abstracte domen en hetgeen bij mij helemaal niet terugkomt in dromen zijn de ordelijke patronen, structuren en fractale elementen, en de harmonie dat in alles te zien is. Dit lijkt dus nog een andere bewustzijnsstaat te zijn.
EVERTAAT
Mijn lopen is een leven naar lopen
lopen naar bestemmingen
welbesteden tijd tussen sociale plichten en werken
Zit ik niet roerloos met enkel werkende hersenen achter een
computer, dan loop ik.
En fietsen is nog zoiets verademend.
En stilaan loop ik uit mezelf.
Ik kom naar buiten.
Mezelf inwikkelen heeft geen zin, hoe ik ook denkt over de wereld.
Alle problemen beginnen diep bij mezelf en m'n interactie met de wereld.
Ik zie mezelf lopen over straten, bospaden, grasvelden
en jaagpaden. In m'n dromen voltrekken zich de naarste
dingen, die meer waarheid bevatten dan een doorsnee
dagelijksheden.
Geluk daar loop ik niet naartoe. Dat passeer ik eens en dan
per toeval, of lot, of wathever. Een gulden middenweg
daar zoek ik niet achter.
Omwegen zijn een deugd; een rijkdom aan rust en tijd,
niet aan haast en zorgen.
Binnenwegen suggereren wel wat anders..
De toekomst. Toe - komen; het komt naar me toe; en ik moet
streven naar een levenswijze waarin ik mezelf in de humuslaag
van de samenleving kan nestelen. Ik moet niet m'n kop
zorgen inrammen en plannen smeden om de toekomst te garanderen.
Neen, ik moet kijken naar mijn handelen hier en nu,
subiet!
Tekorten, frustraties horen erbij. Elke baksteen die ik leg moet met volle concentratie en liefde gelegd worden.
de zintuigen; gebruik je zintuigen altijd en overal,
en wees bewust van je lichaam elk moment;
je hersenen zijn evengoed je lichaam.
Het gevoel primeert.
Instinct.
Het huis is rommelig en zo ook de hersenen nu en dan.
Ze springen van de hak op den tak. Mind and Matter ontspringen echter uit ÈÈn mysterieus punt, die alleen door meditatie bereikt kan worden.
Het bewustzijn is als een bol. Door ons te focussen op een innerlijk beeld of woord, ontstaat er oppervlakkige rust of kalmte. Maar om dieper te graven, is er focus nodig op pure waarneming van onze zintuigen zelf, vb. onze natuurlijke ademhaling. 'ontspannen concentratie'.
------------
Simba
Ik begin meer en meer op mijn kat te lijken, al laat ik het niet zo merken. Simba heet hij. heel der dagen op zoek naar contact met andere bestaande wezens, om daar enige bestaansredenen en levenszin van af te tappen.. Hij is wel nog altijd iets erger is op dat gebied. Mocht Simba aan Facebook doen, zou hij waarschijnlijk onder zijn honderden random toegevoegde vrienden, tientallen vrienden hebben waarmee hij elke dag zou delen waar precies naast de wilde struik in de tuin hij z’n drolleke gelegd heeft, gewoonlijk met een selfie erbij. Hij zou ook constant openbare evenementen organiseren waarbij iedereen in de ruimste zin van het woord uitgenodigd is in ons huis, met of zonder het medeweten van wij, inwonende tweevoeters. Zo is hij nu eenmaal. Hij is geen huisdier. Wij zijn ‘huismensen’ van hem.. of gewoon ‘grote domme katten’, in zijn opzicht. We zijn z’n kittens of z’n moederkatten, .. wat het hem maar goed uitkomt op het moment.
Ik vraag me wel steeds af: zou hij soms een vorm van leegte ervaren in zijn bestaan, die Simba?
“Simba, is je zin van het leven echt alleen maar brokken eten, slapen, gras eten, de brei terug uitkotsen, roes uitslapen, eventjes krabben aan de paal, terug gras eten, en terug slapen? Of is er meer? Ben jij gewoon zeer goed in het niet verder nadenken over het leven, en zeer goed in het vervelen?” ….. Simba?”
Simba vat alles op als een compliment. Heel zijn leven is een compliment. “Waarom leven we niet allemaal zoals jij, Simba?
….. Simba?”
------------------
'T SOCIAAL KADREMENT
Op een doordeweekse vrijdagavond in een café dat een huis is, met een dak, er op.
’het sociaal kadrement’
Ik zie rond mij: verveling, angst en onbenulligheid, dat aan een soort van irrigatie onderworpen is. Ik zie hoe later hoe meer vissers zonder vaarboot, die zichzelf laten meevoeren door de bierzee. Ik zie vakkundige vissers, en ongewoon gewone visserijen gebeuren rondom mij. Niets speciaals, eigenlijk.
’T sociaal kadrement’: orde, rechtlijnigheid, en voorspelbaarheid in gedrag, maar van dat laatste liefst niet te veel. Het is een beetje als een mislukte meetkundige figuur..alsof onze heer, als een middelmatige leerling van het eerste middelbaar met een middelmatig fijne motoriek, een meetkundige figuur zo goed mogelijk probeert te tekenen, omdat hij nog wat extra puntjes moet sprokkelen om er door te zijn op wiskunde dit jaar. Hij is steeds bereid om een deeltje terug uit te gommen en te corrigeren waar nodig, maar perfect zal het nooit worden.
Dit smalle café van 25mx5m dat een perfecte rechthoek zou kunnen genoemd worden, mits enkele bierglazen minder kritisch observatievermogen, is even rechtlijnig en rechthoekig als ’T sociaal kadrement. Gespreid over alle aanwezige geesten echter, spreidt zich echter een chaotische jungle uit van onmeetbare oppervlakte. Het krioelt er van de verslangen, schuldpaden, kalmeleons, geilpaarden, twijfelende takken, jaloezwanen, honing blijen, allerlei andere insecturities, pestkevers, teringtulla’s, en nog veel naamloze parasieten met compassie.
Af en toe openen de poorten van die jungle zich zeer kort, zoals een deur van de toiletten vluchtig open en terug dicht gaat, wanneer iemand dringend moet gaan, of kotsen. Een beest of meerdere beesten laten zich dan heel even zien, wild als ze zijn.. en dan worden ze weer snel gekooid door akwardness.
----------------
Bij de huiselijke dokter:
- "Vertel eens , Hoe gaat het met je?"
- "Het valt mij af en toe op dat ik voorovergebogen wandel, meer dan de gemiddelde wandelende mens."
- "Wel dat is duidelijk een verkeerde houding. Je kopje wilt te veel, terwijl de rest niet volgen kan."
------------------
